'In het delen van gevoelens spreekt aanraken een heel eigen taal.'


Over José Leeflang

Artikel over 'het belang van aanraken'

Haptonomie

Bij pasgeborenen is het voelen van koesterende aanraking een eerste levensbehoefte, net als eten en drinken. Het maakt dat we kunnen uitgroeien tot levenslustige kinderen. Ook later in ons leven blijft aanraking van betekenis. In het delen van gevoelens spreekt aanraken een heel eigen taal: De high five bij een sportwedstrijd is er ter bemoediging en het smeden van de onderlinge band. Een stevige handdruk kan een afspraak of een deal bekrachtigen. Een aanraking kan ook doorklinken in een diepere laag, kan troosten, geruststellen en maken dat je je ‘bedoeld’ voelt. Net zoals (gebrek aan) aanraken kan kwetsen, doen afsluiten en verharden kan het ook helen, voeden en het lijf letterlijk doen verzachten. 

In onze hectische, cognitief gerichte maatschappij krijgt aanraken steeds meer lading. Binnen de zorg en het onderwijs zijn er strenge retricties over aanraken ontstaan. Daarnaast maakt het eenzijdig benadrukken van onze cognitieve vermogens dat ons hoofd een dominante rol heeft gekregen. Daardoor kunnen denken en voelen uit balans raken. Ons lichaam is het instrument waarmee we voelen. Het vertelt ons continue hoe het met ons is, wat we nodig hebben en wat we ten diepste willen. Gevoel en emoties uiten zich ook via het lichaam, zo kun je al geen scheiding meer aanbrengen tussen het mentale en het fysieke. Als we te ver afraken van onze behoeftes, de signalen van binnenuit niet meer horen en verstaan, dan kunnen er klachten ontstaan. Haptonomie richt zich op het ontwikkelen van ons voelvermogen zodat de balans tussen voelen, denken en doen hersteld kan worden.